عشق هاي واقعي

حرومت باشه این دنیا تو که از درد من شادی..........

تو که روز جدایی مون  تموم شهرو  گل دادی........

تو که از شوق مرگ من لباس سرخ  پوشیدی.....

کنارم سالها بودی...  منو هرگز نفهمیدی....

حرومت باشه این دنیا تو که خون منو خوردی.....

تو که اشک منو هدیه واسه یار خودت بردی............

تو که هر روز میگفتی کنارم  تا  ابد هستی...

خودت رو قاب عکس من یه  روبان سیاه بستی.....

یکی با گریه  و هق هق چشاشو خیس و تر میکرد......

یکی شبهاشو  با یاد  تو  و عشق تو  سر میکرد.....

یکی  بی همدم  و تنها  شبا  تا صبح می بارید...

یکی هم مثل تو هر شب  بدون غصه  می خوابید......

حرومت باشه  اون شبها  که پای تو سحر می شد..........

تو غرق خنده  اما من  وجودم در به در می شد......

بسوزه دفتر شعری که صفحه صفحه می دیدت..........

حرومت باشه اون شعرا که خط به خط پرستیدت.................